Czasem wydaje się, że siatkarze skacząc do ataku, lecą jak na skrzydłach. Stan w którym sportowiec jest w świetniej formie i każda jego akcja kończy się sukcesem, jest stanem przepływu (pełnej koncentracji i wykorzystania swoich umiejętności w sprzyjających warunkach). Najlepiej to widać u skrzydłowych.

Piłka siatkowa jak każdy sport ma swoich utalentowanych zawodników. Każdy z nich ma przypisaną swoja pozycję oraz określoną funkcję. Tymi najbardziej znanymi i widocznymi na boisku, są ci wykonujący widowiskowe ataki – w języku potocznym nazywane „ sklepaniem piłki”, „kiwką”, (gdy atak jest wykonany z większą precyzją i mniejszą siłą), „strzałem” czy „zabiciem gwoździa”. Skrzydłowi, inaczej atakujący ze skrzydła to zawodnicy, których funkcją podstawową jest zakończenie akcji za pomocą ataku piłki wystawionej przez rozgrywającego. Atak to uderzenie piłki nad siatką, w taki sposób by dotknęła boiska przeciwnika lub rąk przeciwnika w bloku, czynność ataku wykonywana jest jedną ręką. Atak może być wykonany po prostej lub po skosie. Wyboru dokonuje atakujący, po szybkim przeanalizowaniu, gdzie zostanie mu postawiony blok, jak ustawieni są przeciwnicy w polu oraz jakie są jego możliwości wykonania ataku- jak wysoko i daleko od siatki jest wystawiona piłka, jaki udało mu się zrobić nabieg do wyskoku. Do najbardziej znanych skrzydłowych zalicza się: Mariusza Wlazłego (PGE Skra Bełchatów), Pawła Papke (ASSECO Resovia Rzeszów), Grzegorza Szymańskiego (Delecta Bydgoszcz) oraz Jakuba Jarosza (ZAKSA Kedzierzyn Koźle). Wśród zawodniczek piłki siatkowej, za te najbardziej uzdolnione uważa się Joannę Kaczor (Muszynianka Muszyna), Natalię Babmer (BKS Stal Bielsko-Biała) oraz Katarzynę Skowrońską-Dolatę, grającą wcześniej na pozycji środkowej (Scavoloni Pesaro).

Inni niż pozostali zawodnicy strój – Libero. To czarna owca drużyny? Wręcz przeciwnie to zawodnicy, na których przeważnie spada odpowiedzialność i ciężar meczu.

Podczas meczy cechą wyróżniającą zawodników obu drużyn są ich stroje, świadczące o przynależności do klubu lub do reprezentacji danego kraju. Jednak po każdej stronie boiska jest zawsze dwóch sportowców odstających ubiorem od reszty. Libero to zawodnik grający w obronie. Obrona piłki w polu jest głównego zadaniem siatkarza grającego w tylko „tylnej” części boiska. Zasady dotyczące gry libero więcej mu zakazują niż pozwalają. Libero ma za zadanie odbierać piłkę we wszelkich sytuacjach meczowych. Nie może natomiast: atakować piłki z żadnej pozycji na boisku, blokować i zagrywać. Jak widać na meczach libero zawsze wchodzi na tylne partie boiska. Dzieje się tak, ponieważ jest on na pozycji określanej jako zawodnik zastępujący – każda zmiana traktowana jest regulaminowo, a ilość tych zmian jest nieograniczona. Libero zastępuje innych zawodników tylko w tylnej części boiska. Zasady gry i samo wykonywanie funkcji libero często czyni go zawodnikiem grającym bliżej parkietu, podłogi boiska niż siatki. I choć może się wydawać, że jest to zawodnik innej rangi niż atakujący, bo nie wykonuje spektakularnych uderzeń, to w gruncie rzeczy bez niego aktywna gra przestałaby istnieć. Koniec akcji następowałby po większości ataków. Można, więc libero nazwać królem kontr, gdyż to dzięki nim, Piotrowi Gacykowi (PGE Skra Bełchatów), Krzysztofowi Ignaczakowi (ASSECO Resovia Rzeszów), Paulinie Maj (PTPS Farmutil Piła) czy Marioli Zenik (Murzynianka Fakro Muszyna) nawet najbliższe dotknięcia podłogi piłki są podnoszone znów na wysokość siatki, przedłużając mecz i zwiększając szanse na wygraną „naszych”!