Sportowiec doskonale znający swoich zawodników, ich formę i możliwości w danej sytuacji. Rozgrywający, inaczej wystawiający, to zawodnik pełniący funkcję wystawienia piłki atakującemu. Teoretycznie prosta sprawa. W praktyce każde drugie odbicie piłki jest jego odbiciem bez względu gdzie znajduje się piłka. Jego umiejętności, przygotowanie oraz ogranie na boisku, sprawiają, że jest wszystko widzącym, wszechstronnym siatkarzem. Dobry rozgrywający umie „zgubić blok” – rozegrać piłkę do atakującego w taki sposób, by przeciwnicy nie zdążyli właśnie w tym miejscu ustawić bloku. Stosuje „kiwkę” z drugiej piłki – wyskakując do wystawy, z podniesionymi obydwoma rekami, by w ostatnim momencie zaatakować piłkę już przy drugim odbiciu, jednocześnie zaskakując przeciwników czekających na atak z trzeciego odbicia. Pozycją wystawiającego jest prawa część boiska (gdy znajduje się w pierwszej linii boiska, gra w strefie drugiej, będąc na wysokości drugiej linii, gra w strefie pierwszej). Jeśli, ze względu na przejście – zmianę pozycji zawodników po zdobyciu punktu z zagrywki przeciwnika, rozgrywający nie znajduje się w jednym z tych dwóch miejsc, może zamienić się z zawodnikiem grającym w jego strefie, wedle określonych reguł. O rozgrywającym, mówi się, że jest najważniejszym zawodnikiem na boisku. W siatkówce liczy się drużyna, nie pojedynczy zawodnicy. Rozgrywający, Paweł Zagumny (Panathinaikos Ateny), Paweł Woicki (Delecta Bydgoszcz) czy Łukasz Żygadło (Itas Diatec Trentino), a wśród pań rozgrywająca Milena Sadurek (Metal Galati), Izabela Bełcik (Muszynianka Muszyna) czy Magdalena Śliwa (MKS Dąbrowa Górnicza), są traktowani jako dyrygenci gry, jako osoby ustawiający każdą akcję, bez nich siatkówka nie byłaby tak interesująca i widowiskowa.

Inni niż pozostali zawodnicy strój – Libero. To czarna owca drużyny? Wręcz przeciwnie to zawodnicy, na których przeważnie spada odpowiedzialność i ciężar meczu.

Podczas meczy cechą wyróżniającą zawodników obu drużyn są ich stroje, świadczące o przynależności do klubu lub do reprezentacji danego kraju. Jednak po każdej stronie boiska jest zawsze dwóch sportowców odstających ubiorem od reszty. Libero to zawodnik grający w obronie. Obrona piłki w polu jest głównego zadaniem siatkarza grającego w tylko „tylnej” części boiska. Zasady dotyczące gry libero więcej mu zakazują niż pozwalają. Libero ma za zadanie odbierać piłkę we wszelkich sytuacjach meczowych. Nie może natomiast: atakować piłki z żadnej pozycji na boisku, blokować i zagrywać. Jak widać na meczach libero zawsze wchodzi na tylne partie boiska. Dzieje się tak, ponieważ jest on na pozycji określanej jako zawodnik zastępujący – każda zmiana traktowana jest regulaminowo, a ilość tych zmian jest nieograniczona. Libero zastępuje innych zawodników tylko w tylnej części boiska. Zasady gry i samo wykonywanie funkcji libero często czyni go zawodnikiem grającym bliżej parkietu, podłogi boiska niż siatki. I choć może się wydawać, że jest to zawodnik innej rangi niż atakujący, bo nie wykonuje spektakularnych uderzeń, to w gruncie rzeczy bez niego aktywna gra przestałaby istnieć. Koniec akcji następowałby po większości ataków. Można, więc libero nazwać królem kontr, gdyż to dzięki nim, Piotrowi Gacykowi (PGE Skra Bełchatów), Krzysztofowi Ignaczakowi (ASSECO Resovia Rzeszów), Paulinie Maj (PTPS Farmutil Piła) czy Marioli Zenik (Murzynianka Fakro Muszyna) nawet najbliższe dotknięcia podłogi piłki są podnoszone znów na wysokość siatki, przedłużając mecz i zwiększając szanse na wygraną „naszych”!