Siatkówka jest sportem zespołowym. W dzisiejszych czasach ma wielu fanów. Trybuny rozgrywek polskiej reprezentacji, ale również ligi klubowej zawsze wypełnione są po brzegi. Fani zmagań siatkarskich zawodników na pewno znają zasady, są też pewnego rodzaju specjalistami, obok profesjonalnych ekspertów. Ale czy każdy wie, co znaczy, że „chłopcy wrócili z dalekiej podróży” lub że piłka była niesiona? Często zdarza się, że z komentarzy telewizyjnych nie wiadomo, o co chodzi. Zasady gry i jej przebieg, natomiast są bardzo proste. Na boisku o wymiarach 9×18 spotykają się dwie drużyny, każdą reprezentuje 6 zawodników, z czego każdy z nich ma swoją ustaloną funkcję. Gra polega na odbiciu przez zawodników piłki, maksymalnie 3 razy (większość akcji jest rozgrywana na trzy odbicia) oraz w taki sposób by ostatnie odbicie skierowało piłkę na stronę przeciwnika. Tak wygląda to słownikowo, w praktyce brzmi odrobinę inaczej. „Raz, dwa, trzy …” i wstrzymany oddech publiczności. Takie skandowanie słyszy się na trybunach- oznacza ono: raz – przyjęcie piłki po zagrywce (lub po ataku), dwa – wystawa piłki do ataku i trzy – atak. Drużyna przyjmująca piłkę po zagrywce lub ataku (kontra) rozgrywa akcję w taki sam sposób. Sposobów wystawy oraz ataku, jak również przyjęcia piłki jest wiele. W drużynie występuje sześciu zawodników, a ze względu na funkcje są nimi: przyjmujący, rozgrywający, środkowy, atakujący i libero. Mecz składa się z 3 setów, a każdy z nich rozgrywany jest do zdobycia przez jedną z drużyn 25 punktów, pod warunkiem jednoczesnej dwu punktowej przewagi. Jeśli więc zespoły w końcowej fazie meczu będą z każdym punktem remisować gra teoretycznie może toczyć się w nieskończoność, a praktyce natomiast przeważnie kończy się około 29:27. Czas trwania meczu nie jest określony. Średnio przyjmuje się około 30 minut na seta. Proste? Co w takim razie jest w tym sporcie, że przyciąga tłumy nieagresywnych fanów. Siatkówka jest sportem taktycznym, z potrzebą spontanicznej (w każdej akcji) analizy sytuacji na boisku w odniesieniu do formy zawodników i ich technicznego wyszkolenia. Aktywna gra trwa dla każdego zawodnika do gwizdka sędziego. Mocniejsze bicie serca każdego fana trwa do gestu sędziego oznaczającego drużynę punktującą – zwyciężającą. „Raz, dwa, trzy”…

Inni niż pozostali zawodnicy strój – Libero. To czarna owca drużyny? Wręcz przeciwnie to zawodnicy, na których przeważnie spada odpowiedzialność i ciężar meczu.

Podczas meczy cechą wyróżniającą zawodników obu drużyn są ich stroje, świadczące o przynależności do klubu lub do reprezentacji danego kraju. Jednak po każdej stronie boiska jest zawsze dwóch sportowców odstających ubiorem od reszty. Libero to zawodnik grający w obronie. Obrona piłki w polu jest głównego zadaniem siatkarza grającego w tylko „tylnej” części boiska. Zasady dotyczące gry libero więcej mu zakazują niż pozwalają. Libero ma za zadanie odbierać piłkę we wszelkich sytuacjach meczowych. Nie może natomiast: atakować piłki z żadnej pozycji na boisku, blokować i zagrywać. Jak widać na meczach libero zawsze wchodzi na tylne partie boiska. Dzieje się tak, ponieważ jest on na pozycji określanej jako zawodnik zastępujący – każda zmiana traktowana jest regulaminowo, a ilość tych zmian jest nieograniczona. Libero zastępuje innych zawodników tylko w tylnej części boiska. Zasady gry i samo wykonywanie funkcji libero często czyni go zawodnikiem grającym bliżej parkietu, podłogi boiska niż siatki. I choć może się wydawać, że jest to zawodnik innej rangi niż atakujący, bo nie wykonuje spektakularnych uderzeń, to w gruncie rzeczy bez niego aktywna gra przestałaby istnieć. Koniec akcji następowałby po większości ataków. Można, więc libero nazwać królem kontr, gdyż to dzięki nim, Piotrowi Gacykowi (PGE Skra Bełchatów), Krzysztofowi Ignaczakowi (ASSECO Resovia Rzeszów), Paulinie Maj (PTPS Farmutil Piła) czy Marioli Zenik (Murzynianka Fakro Muszyna) nawet najbliższe dotknięcia podłogi piłki są podnoszone znów na wysokość siatki, przedłużając mecz i zwiększając szanse na wygraną „naszych”!