Siatkówka jest sportem zespołowym. W dzisiejszych czasach ma wielu fanów. Trybuny rozgrywek polskiej reprezentacji, ale również ligi klubowej zawsze wypełnione są po brzegi. Fani zmagań siatkarskich zawodników na pewno znają zasady, są też pewnego rodzaju specjalistami, obok profesjonalnych ekspertów. Ale czy każdy wie, co znaczy, że „chłopcy wrócili z dalekiej podróży” lub że piłka była niesiona? Często zdarza się, że z komentarzy telewizyjnych nie wiadomo, o co chodzi. Zasady gry i jej przebieg, natomiast są bardzo proste. Na boisku o wymiarach 9×18 spotykają się dwie drużyny, każdą reprezentuje 6 zawodników, z czego każdy z nich ma swoją ustaloną funkcję. Gra polega na odbiciu przez zawodników piłki, maksymalnie 3 razy (większość akcji jest rozgrywana na trzy odbicia) oraz w taki sposób by ostatnie odbicie skierowało piłkę na stronę przeciwnika. Tak wygląda to słownikowo, w praktyce brzmi odrobinę inaczej. „Raz, dwa, trzy …” i wstrzymany oddech publiczności. Takie skandowanie słyszy się na trybunach- oznacza ono: raz – przyjęcie piłki po zagrywce (lub po ataku), dwa – wystawa piłki do ataku i trzy – atak. Drużyna przyjmująca piłkę po zagrywce lub ataku (kontra) rozgrywa akcję w taki sam sposób. Sposobów wystawy oraz ataku, jak również przyjęcia piłki jest wiele. W drużynie występuje sześciu zawodników, a ze względu na funkcje są nimi: przyjmujący, rozgrywający, środkowy, atakujący i libero. Mecz składa się z 3 setów, a każdy z nich rozgrywany jest do zdobycia przez jedną z drużyn 25 punktów, pod warunkiem jednoczesnej dwu punktowej przewagi. Jeśli więc zespoły w końcowej fazie meczu będą z każdym punktem remisować gra teoretycznie może toczyć się w nieskończoność, a praktyce natomiast przeważnie kończy się około 29:27. Czas trwania meczu nie jest określony. Średnio przyjmuje się około 30 minut na seta. Proste? Co w takim razie jest w tym sporcie, że przyciąga tłumy nieagresywnych fanów. Siatkówka jest sportem taktycznym, z potrzebą spontanicznej (w każdej akcji) analizy sytuacji na boisku w odniesieniu do formy zawodników i ich technicznego wyszkolenia. Aktywna gra trwa dla każdego zawodnika do gwizdka sędziego. Mocniejsze bicie serca każdego fana trwa do gestu sędziego oznaczającego drużynę punktującą – zwyciężającą. „Raz, dwa, trzy”…

Czasem wydaje się, że siatkarze skacząc do ataku, lecą jak na skrzydłach. Stan w którym sportowiec jest w świetniej formie i każda jego akcja kończy się sukcesem, jest stanem przepływu (pełnej koncentracji i wykorzystania swoich umiejętności w sprzyjających warunkach). Najlepiej to widać u skrzydłowych.

Piłka siatkowa jak każdy sport ma swoich utalentowanych zawodników. Każdy z nich ma przypisaną swoja pozycję oraz określoną funkcję. Tymi najbardziej znanymi i widocznymi na boisku, są ci wykonujący widowiskowe ataki – w języku potocznym nazywane „ sklepaniem piłki”, „kiwką”, (gdy atak jest wykonany z większą precyzją i mniejszą siłą), „strzałem” czy „zabiciem gwoździa”. Skrzydłowi, inaczej atakujący ze skrzydła to zawodnicy, których funkcją podstawową jest zakończenie akcji za pomocą ataku piłki wystawionej przez rozgrywającego. Atak to uderzenie piłki nad siatką, w taki sposób by dotknęła boiska przeciwnika lub rąk przeciwnika w bloku, czynność ataku wykonywana jest jedną ręką. Atak może być wykonany po prostej lub po skosie. Wyboru dokonuje atakujący, po szybkim przeanalizowaniu, gdzie zostanie mu postawiony blok, jak ustawieni są przeciwnicy w polu oraz jakie są jego możliwości wykonania ataku- jak wysoko i daleko od siatki jest wystawiona piłka, jaki udało mu się zrobić nabieg do wyskoku. Do najbardziej znanych skrzydłowych zalicza się: Mariusza Wlazłego (PGE Skra Bełchatów), Pawła Papke (ASSECO Resovia Rzeszów), Grzegorza Szymańskiego (Delecta Bydgoszcz) oraz Jakuba Jarosza (ZAKSA Kedzierzyn Koźle). Wśród zawodniczek piłki siatkowej, za te najbardziej uzdolnione uważa się Joannę Kaczor (Muszynianka Muszyna), Natalię Babmer (BKS Stal Bielsko-Biała) oraz Katarzynę Skowrońską-Dolatę, grającą wcześniej na pozycji środkowej (Scavoloni Pesaro).