Piotr Gruszka, wybrany najlepszym zawodnikiem MVP (oznaczający Most Valuable Player, czyli Najbardziej Wartościowego Gracza) w wywiadzie dla Magazynu Siatkówka, wymieniał różnice między obiema pozycjami. Przyjmujący jest zawodnikiem, którego funkcją główną jest odbieranie piłki z zagrywki przeciwników oraz gra w obronie, czyli po ataku przeciwników, po odbiciu się piłki po bloku. A także atak ze skrzydła lub z szóstej strefy – „podwójna krótka” (miejsce przy końcowej linii boiska). Zawodnik ten może atakować z pierwszej strefy (z pod siatki), a gdy gra w drugiej strefie z końca boiska (szósta strefa) lub gdy zamieni się z zawodnikiem z drugiej strefy. Zmiany miejsc między zawodnikami są dozwolone jedynie w pewnym zakresie, również określonym przepisami. Według słów doświadczonego kapitana drużyny Piotra Gruszki, pozycja atakującego i przyjmującego różni się rodzajem nabiegu do ataku, kątek i sposobem atakowania. Zmienia się również pozycja na boisku, np. z lewej na prawą. Najbardziej znanymi polskimi przyjmującymi są: Piotr Gruszka (Delecta Chemik Bydgoszcz), Sebastian Świderski (Lube Banca Macerata), Michał Winiarski oraz Michał Kurek – odkrycie tegorocznych Mistrzostw Europy (PGE Skra Bełchatów – nieprzerwanie od 2004 Mistrz Polski w klubowych rozgrywkach siatkarskich). Wśród kobiet natomiast wyróżnia się: Małgorzatę Glinkę-Modentale (obecnie niegrającej), Annę Barańską (BKS Stal Bielsko-Biała), Milenę Rosner (grała w takich klubach jak: Czarni Słupsk, Gedania Gdańsk czy Foppapedretti Bergamo) oraz Dorota Świeniewicz (BKS Aluprof Bielsko-Biała).

Jak każda dyscyplina, siatkówka również ma swoją specyfikę, przepisy oraz zasady zdobywania punktów. Te podstawowe wyznaczniki wygranych akcji są dość oczywiste. Zdobycie punktu po ataku, gdy piłka trafiła w środek pole jest pewne. Są jednak dodatkowe elementy, sprawiające, że początkowo, akcja wygrana w sposób oczywisty okazuje się punktem dla przeciwników. Dlaczego? Przede wszystkim, dlatego, że jest wiele możliwości popełnienia błędu przez pojedynczych zawodników, co przy dobrym ataku i tak nie gwarantuje drużynie punktu. Błąd w siatkówce ma wiele twarzy. Te najbardziej widoczne to nieodebranie zagrywki, blok, po którym piłka wychodzi w out lub spada na boisko blokujących, nieodbicie lub niezdążenie do piłki. Wiele emocji zawsze wprowadza ocena sytuacji spornych, jak np. decyzja czy piłka była w polu czy wyszła na out, czy zawodnik dotknął siatki w taki sposób, że przeszkodziło to w normalnej grze czy też przekroczył linię środkową przy ataku z drugiej linii. Wykonanie ataku potocznie zwanego „podwójną krótką” jest akcją bardzo widowiskową, wymaga bardzo dokładnego zrozumienia się wystawiającego i atakującego. W ramach błędu jest również oceniany sposób odbicia piłki. Sędzia może „odgwizdać” – wskazać na błąd zawodnika, piłkę niesioną lub rzuconą, obie te sytuacje wynikają z nieprawidłowego ułożenia rąk i odbicia piłki w sposób niedozwolony: odbicie sposobem dolnym wewnętrzną częścią dłoni, przytrzymania piłki w tzw. koszyczku (przy odbiciu sposobem górnym). Do błędów zalicza się również przekroczenie linii przy zagrywce, przejście pod siatką całą stopą na stronę przeciwnika, dotknięcie antenki piłką (out) lub dłonią czy nieodpowiednie zagranie libero, którego funkcje są ograniczone bardziej niż innych zawodników. Czujne musi, więc być oko sędziego i widzów, a zawodnicy bardzo skoncentrowani, by przy najlepszej akcji nie zdobyć punktu przez inne „wykroczenie”.

Czasem wydaje się, że siatkarze skacząc do ataku, lecą jak na skrzydłach. Stan w którym sportowiec jest w świetniej formie i każda jego akcja kończy się sukcesem, jest stanem przepływu (pełnej koncentracji i wykorzystania swoich umiejętności w sprzyjających warunkach). Najlepiej to widać u skrzydłowych.

Piłka siatkowa jak każdy sport ma swoich utalentowanych zawodników. Każdy z nich ma przypisaną swoja pozycję oraz określoną funkcję. Tymi najbardziej znanymi i widocznymi na boisku, są ci wykonujący widowiskowe ataki – w języku potocznym nazywane „ sklepaniem piłki”, „kiwką”, (gdy atak jest wykonany z większą precyzją i mniejszą siłą), „strzałem” czy „zabiciem gwoździa”. Skrzydłowi, inaczej atakujący ze skrzydła to zawodnicy, których funkcją podstawową jest zakończenie akcji za pomocą ataku piłki wystawionej przez rozgrywającego. Atak to uderzenie piłki nad siatką, w taki sposób by dotknęła boiska przeciwnika lub rąk przeciwnika w bloku, czynność ataku wykonywana jest jedną ręką. Atak może być wykonany po prostej lub po skosie. Wyboru dokonuje atakujący, po szybkim przeanalizowaniu, gdzie zostanie mu postawiony blok, jak ustawieni są przeciwnicy w polu oraz jakie są jego możliwości wykonania ataku- jak wysoko i daleko od siatki jest wystawiona piłka, jaki udało mu się zrobić nabieg do wyskoku. Do najbardziej znanych skrzydłowych zalicza się: Mariusza Wlazłego (PGE Skra Bełchatów), Pawła Papke (ASSECO Resovia Rzeszów), Grzegorza Szymańskiego (Delecta Bydgoszcz) oraz Jakuba Jarosza (ZAKSA Kedzierzyn Koźle). Wśród zawodniczek piłki siatkowej, za te najbardziej uzdolnione uważa się Joannę Kaczor (Muszynianka Muszyna), Natalię Babmer (BKS Stal Bielsko-Biała) oraz Katarzynę Skowrońską-Dolatę, grającą wcześniej na pozycji środkowej (Scavoloni Pesaro).

Inni niż pozostali zawodnicy strój – Libero. To czarna owca drużyny? Wręcz przeciwnie to zawodnicy, na których przeważnie spada odpowiedzialność i ciężar meczu.

Podczas meczy cechą wyróżniającą zawodników obu drużyn są ich stroje, świadczące o przynależności do klubu lub do reprezentacji danego kraju. Jednak po każdej stronie boiska jest zawsze dwóch sportowców odstających ubiorem od reszty. Libero to zawodnik grający w obronie. Obrona piłki w polu jest głównego zadaniem siatkarza grającego w tylko „tylnej” części boiska. Zasady dotyczące gry libero więcej mu zakazują niż pozwalają. Libero ma za zadanie odbierać piłkę we wszelkich sytuacjach meczowych. Nie może natomiast: atakować piłki z żadnej pozycji na boisku, blokować i zagrywać. Jak widać na meczach libero zawsze wchodzi na tylne partie boiska. Dzieje się tak, ponieważ jest on na pozycji określanej jako zawodnik zastępujący – każda zmiana traktowana jest regulaminowo, a ilość tych zmian jest nieograniczona. Libero zastępuje innych zawodników tylko w tylnej części boiska. Zasady gry i samo wykonywanie funkcji libero często czyni go zawodnikiem grającym bliżej parkietu, podłogi boiska niż siatki. I choć może się wydawać, że jest to zawodnik innej rangi niż atakujący, bo nie wykonuje spektakularnych uderzeń, to w gruncie rzeczy bez niego aktywna gra przestałaby istnieć. Koniec akcji następowałby po większości ataków. Można, więc libero nazwać królem kontr, gdyż to dzięki nim, Piotrowi Gacykowi (PGE Skra Bełchatów), Krzysztofowi Ignaczakowi (ASSECO Resovia Rzeszów), Paulinie Maj (PTPS Farmutil Piła) czy Marioli Zenik (Murzynianka Fakro Muszyna) nawet najbliższe dotknięcia podłogi piłki są podnoszone znów na wysokość siatki, przedłużając mecz i zwiększając szanse na wygraną „naszych”!