Zawód komentatora jest zawodem bardzo trudnym. Zwłaszcza takiej dyscypliny jaką jest piłka siatkowa, gdzie komentuje się każdą akcję w każdym secie, czyli średnio koło 200 akcji w ciągu meczu.

Komentatorzy podobnie jak fani siatkówki czują się częścią emocjonującej atmosferę już od pierwszych „piłek” meczu. Zdarza się, że komentatorzy w wirze szalejącej adrenaliny i szczytów emocji znanych tylko kibicom, używają sformułowań, które oddają powagę sytuacji, ale nie dla wszystkich są jednoznaczne. I tak słynny już „Powrót z dalekiej podróży” oznaczać może ponowną dobrą grę po starcie kilku punktów, podobnie jak zachwyt nad atakiem lewą ręką (większość zawodników jest praworęczna, niektórzy potrafią atakować również z lewej reki) – „Ach, ta lewa ręka”. Siatkówka często nazywana jest nie tylko grą, ale również „aktorstwem”, warto zaobserwować czasem miny zawodników i trenerów po udanych lub nieudanych akcjach. I tak mimo faktu, iż siatkówka jest sportem nie kontaktowym i bezpośrednio nie powoduje walk na boisku, zdarza się, że jakiś zawodnik gra „Bez przebaczania, tym razem to Marcin Nowak”. W takich sytuacjach przychodzi czas na przerwę na prośbę trenera, a co może powiedzieć trener do zawodników – „ może opowiedzieć im dowcip”, np. na rozluźnienie, by grali trochę spokojniej. Natomiast, gdy jest już naprawdę źle, a wynik mówi, że mecz zostanie przegrany, wtedy zostaje już tylko powiedzieć, że „groźba została oddalona tylko na moment”. Za te i inne sławne już sformułowania dziękujemy śp. Zdzisławowi Ambroziakowi, siatkarzowi i dziennikarzowi sportowemu, za niezapomniane wspólne chwile kibicowania polskiej reprezentacji.

Sportowiec doskonale znający swoich zawodników, ich formę i możliwości w danej sytuacji. Rozgrywający, inaczej wystawiający, to zawodnik pełniący funkcję wystawienia piłki atakującemu. Teoretycznie prosta sprawa. W praktyce każde drugie odbicie piłki jest jego odbiciem bez względu gdzie znajduje się piłka. Jego umiejętności, przygotowanie oraz ogranie na boisku, sprawiają, że jest wszystko widzącym, wszechstronnym siatkarzem. Dobry rozgrywający umie „zgubić blok” – rozegrać piłkę do atakującego w taki sposób, by przeciwnicy nie zdążyli właśnie w tym miejscu ustawić bloku. Stosuje „kiwkę” z drugiej piłki – wyskakując do wystawy, z podniesionymi obydwoma rekami, by w ostatnim momencie zaatakować piłkę już przy drugim odbiciu, jednocześnie zaskakując przeciwników czekających na atak z trzeciego odbicia. Pozycją wystawiającego jest prawa część boiska (gdy znajduje się w pierwszej linii boiska, gra w strefie drugiej, będąc na wysokości drugiej linii, gra w strefie pierwszej). Jeśli, ze względu na przejście – zmianę pozycji zawodników po zdobyciu punktu z zagrywki przeciwnika, rozgrywający nie znajduje się w jednym z tych dwóch miejsc, może zamienić się z zawodnikiem grającym w jego strefie, wedle określonych reguł. O rozgrywającym, mówi się, że jest najważniejszym zawodnikiem na boisku. W siatkówce liczy się drużyna, nie pojedynczy zawodnicy. Rozgrywający, Paweł Zagumny (Panathinaikos Ateny), Paweł Woicki (Delecta Bydgoszcz) czy Łukasz Żygadło (Itas Diatec Trentino), a wśród pań rozgrywająca Milena Sadurek (Metal Galati), Izabela Bełcik (Muszynianka Muszyna) czy Magdalena Śliwa (MKS Dąbrowa Górnicza), są traktowani jako dyrygenci gry, jako osoby ustawiający każdą akcję, bez nich siatkówka nie byłaby tak interesująca i widowiskowa.

Czasem wydaje się, że siatkarze skacząc do ataku, lecą jak na skrzydłach. Stan w którym sportowiec jest w świetniej formie i każda jego akcja kończy się sukcesem, jest stanem przepływu (pełnej koncentracji i wykorzystania swoich umiejętności w sprzyjających warunkach). Najlepiej to widać u skrzydłowych.

Piłka siatkowa jak każdy sport ma swoich utalentowanych zawodników. Każdy z nich ma przypisaną swoja pozycję oraz określoną funkcję. Tymi najbardziej znanymi i widocznymi na boisku, są ci wykonujący widowiskowe ataki – w języku potocznym nazywane „ sklepaniem piłki”, „kiwką”, (gdy atak jest wykonany z większą precyzją i mniejszą siłą), „strzałem” czy „zabiciem gwoździa”. Skrzydłowi, inaczej atakujący ze skrzydła to zawodnicy, których funkcją podstawową jest zakończenie akcji za pomocą ataku piłki wystawionej przez rozgrywającego. Atak to uderzenie piłki nad siatką, w taki sposób by dotknęła boiska przeciwnika lub rąk przeciwnika w bloku, czynność ataku wykonywana jest jedną ręką. Atak może być wykonany po prostej lub po skosie. Wyboru dokonuje atakujący, po szybkim przeanalizowaniu, gdzie zostanie mu postawiony blok, jak ustawieni są przeciwnicy w polu oraz jakie są jego możliwości wykonania ataku- jak wysoko i daleko od siatki jest wystawiona piłka, jaki udało mu się zrobić nabieg do wyskoku. Do najbardziej znanych skrzydłowych zalicza się: Mariusza Wlazłego (PGE Skra Bełchatów), Pawła Papke (ASSECO Resovia Rzeszów), Grzegorza Szymańskiego (Delecta Bydgoszcz) oraz Jakuba Jarosza (ZAKSA Kedzierzyn Koźle). Wśród zawodniczek piłki siatkowej, za te najbardziej uzdolnione uważa się Joannę Kaczor (Muszynianka Muszyna), Natalię Babmer (BKS Stal Bielsko-Biała) oraz Katarzynę Skowrońską-Dolatę, grającą wcześniej na pozycji środkowej (Scavoloni Pesaro).

Inni niż pozostali zawodnicy strój – Libero. To czarna owca drużyny? Wręcz przeciwnie to zawodnicy, na których przeważnie spada odpowiedzialność i ciężar meczu.

Podczas meczy cechą wyróżniającą zawodników obu drużyn są ich stroje, świadczące o przynależności do klubu lub do reprezentacji danego kraju. Jednak po każdej stronie boiska jest zawsze dwóch sportowców odstających ubiorem od reszty. Libero to zawodnik grający w obronie. Obrona piłki w polu jest głównego zadaniem siatkarza grającego w tylko „tylnej” części boiska. Zasady dotyczące gry libero więcej mu zakazują niż pozwalają. Libero ma za zadanie odbierać piłkę we wszelkich sytuacjach meczowych. Nie może natomiast: atakować piłki z żadnej pozycji na boisku, blokować i zagrywać. Jak widać na meczach libero zawsze wchodzi na tylne partie boiska. Dzieje się tak, ponieważ jest on na pozycji określanej jako zawodnik zastępujący – każda zmiana traktowana jest regulaminowo, a ilość tych zmian jest nieograniczona. Libero zastępuje innych zawodników tylko w tylnej części boiska. Zasady gry i samo wykonywanie funkcji libero często czyni go zawodnikiem grającym bliżej parkietu, podłogi boiska niż siatki. I choć może się wydawać, że jest to zawodnik innej rangi niż atakujący, bo nie wykonuje spektakularnych uderzeń, to w gruncie rzeczy bez niego aktywna gra przestałaby istnieć. Koniec akcji następowałby po większości ataków. Można, więc libero nazwać królem kontr, gdyż to dzięki nim, Piotrowi Gacykowi (PGE Skra Bełchatów), Krzysztofowi Ignaczakowi (ASSECO Resovia Rzeszów), Paulinie Maj (PTPS Farmutil Piła) czy Marioli Zenik (Murzynianka Fakro Muszyna) nawet najbliższe dotknięcia podłogi piłki są podnoszone znów na wysokość siatki, przedłużając mecz i zwiększając szanse na wygraną „naszych”!